Bernhard Leopold Frederik Everhard Julius Coert Karel Godfried Pieter van Lippe-Biesterfeld

Prins der Nederlanden, Prins van Lippe-Biesterfeld, Noble Seigneur en Graaf van Schwalenberg en Sternberg

Prins Bernhard werd op 29 juni 1911 geboren in Jena in het groothertogdom Saksen-Weimar- Eisenach. Hij was de oudste zoon van prins Bernhard van Lippe, broer van de laatste regerende vorst van Lippe, Leopold IV.

Prins Bernhard werd dan ook geboren als Graaf zur Lippe-Biesterfeld. In 1916 kreeg Bernhard de prinsentitel met het predikaat Doorluchtige Hoogheid. Hij kreeg privéles op het landgoed van zijn ouders, waarna hij op het gymnasium in Berlijn in 1929 zijn diploma haalde. Hij studeerde aan de universiteiten van München en Lausanne en studeerde af in Berlijn.

Tijdens een skivakantie in Garmisch Partenkirchen in 1936 leerde hij Prinses Juliana kennen. Zij trouwden in 1937 in Den Haag Hij kreeg bij Koninklijk Besluit van 6 januari 1937 de titel Prins der Nederlanden, waarop hij zeer gesteld was. Door het opgeven van de Duitse nationaliteit ten behoeve van zijn huwelijk met Juliana verloor Bernhard de mogelijkheid om vrij over zijn goed gevulde Duitse bankrekening te beschikken. Prinses Juliana en Prins Bernhard kozen voor Paleis Soestdijk als permanente woonplaats. In 1938 werd hun eerste dochter Beatrix geboren. Als tweede dochter van Prins Bernhard en Prinses Juliana werd hun dochter Irene geboren. Na Irene kreeg het prinselijk paar nog twee dochters Margriet en Christine.

Toen Duitsland op 5 mei 1940 Nederland binnentrok week het prinselijk gezin uit naar Engeland. Daar bood de Prins zijn diensten aan voor de bevrijding van ons land. Aanvankelijk werd hij gewantrouwd vanwege zijn Duitse afkomst. Op 25 juni 1940, drie dagen na de Franse capitulatie, sprak hij voor de Overseas Service van de BBC over Hitler als een Duitse tiran en sprak hij zijn vertrouwen uit in de Britse overwinning op Duitsland. Op 13 november 1940 werd Bernhard benoemd tot verbindingsofficier tussen de Nederlandse en Britse strijdkrachten. Hij werkte daarbij nauw samen met Koningin Wilhelmina, die in Londen – zij het in ballingschap – haar taken bleef vervullen.

Tegen het einde van de oorlog werd Prins Bernhard tot bevelhebber van de Binnenlandse Strijdkrachten benoemd en later tot Inspecteur-generaal van de krijgsmacht. De prins was als waarnemer aanwezig bij capitulatiebesprekingen op 5 mei 1945 in Hotel De Wereld in Wageningen. Op die plek zou hij vele jaren op 5 mei de parade van oud-strijders afnemen.

Prins Bernhard was grondlegger en eerste voorzitter van het Wereld Natuurfonds en één van de twee oprichters en voorzitter van de Bilderberg Conferentie, een internationale groepering, die jaarlijks bijeenkomt om over het idee van Europese eenheid te praten. Hij zette zich breed in voor het verenigingsleven in het naoorlogse Nederland. Tot zijn overlijden toe bleef hij onder andere erevoorzitter van de Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Luchtvaart. In 1975 werd prins Bernhard beschermheer van Flying Doctors Nederland, een organisatie die zich inzet voor betere gezondheid in Afrika. Zijn kleinzoon, prins Willem Alexander, nam het beschermheerschap in 1999 van hem over.

Op 17 november 2004 gaf de Rijksvoorlichtingsdienst het volgende bericht. "Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Bernhard der Nederlanden is de afgelopen weken poliklinisch in het UMC-AZU behandeld wegens klachten van kortademigheid. Bij onderzoek werden cellen verkregen die kunnen wijzen op uitzaaiingen van een tumor. De prins beperkt zich in zijn activiteiten omdat hij een vermindering van krachten ervaart."

Op 1 december 2004 kreeg prins Bernhard op Paleis Soestdijk last van zijn aandoeningen. Weer werd hij overgebracht naar het Universitair Medisch Centrum Utrecht, het UMC. Daar werd, op zijn verzoek, de behandeling gestaakt. Prins Bernhard overleed dezelfde avond om 18.50 uur. Hij werd 93 jaar oud.